bohdan sławiński

powieść wielogłosowa "Mówi Warszawa", opowiadanie

2011-11-02T18:48:00.012+01:00

3 listopada 2011 r., VI Warszawski festiwal "Niewinni Czarodzieje", premiera antologii Muzeum Powstania Warszawskiego, Instytutu Stefana Starzyńskiego – oddziału MPW i wydawnictwa Trio - „Mówi Warszawa”. 21 opowiadań pod redakcją Marka Kochana,a w niej m.in. "Zdradzeni o świcie" więcej
; 5 listopada gra miejska na podstawie stołecznych o-powieści - Labirynt Okoliczności więcej

opowiadanie "Uczeń i Mistrz" w "2011. Antologia współczesnych polskich opowiadań", wyd. Forma, red. Andrzej Skrendo i Paweł Nowakowski

2011-10-17T22:04:00.000+02:00

"Wybór najnowszej prozy reprezentantów kilku pokoleń (...) zbiór tworzy spójną opowieść o przemijaniu, dezintegracji oraz zmianie obyczajów i sposobów komunikowania, o roli czasu, jego załamaniach, tworzących szczeliny, przez które przenikają z przeszłości historie oddziałujące na teraźniejszość i determinujące przyszłość" - więcej

"Podróż na północ", antologia nowej literatury z Polski i Norwegii

2011-10-17T21:53:00.000+02:00

pokłosie projektu "DAGNY" Willi Decjusza oraz Krakowskich Dni Literatury, podczas których trwał "romans kultur", w niej m.in. mój "Wypoczynek i rozrywkę po pracy..." - więcej

królowa tiramisu po litewsku

2011-06-09T13:21:00.000+02:00

w przekładzie Birute Jonuskaite, więcej

Stacja Twórcza, Judyta Chrystowska, królowa tiramisu

2011-06-02T13:34:00.000+02:00

(...) cechy charakterystyczne dla literatury postmodernistycznej. Eklektyzm przejawia się w splocie akcji powieści z baśnią o Królestwie Słodyczy. Czarny humor. Zasada decorum przedstawiona jest w krzywym zwierciadle ironii. Intertekstualność (...) czy Piotr, tak jak Edyp, mimo podejmowanego wysiłku, skazany jest na wypełniające się fatum? W książce powieść i baśń są od siebie oddzielone. Piotra od Edypa odróżnia świadomość. Bohater zdaje sobie sprawę z tego, co na nim ciąży oraz jaki wpływ na samą podróż ma bagaż jego doświadczeń.. Od podziemnej stacji metra Natolin do celu jest jeszcze kilka przystanków... (więcej)

fot. amfora, Edyp i Sfinks

IBL, Paweł Cieliczko, m.in. o Królowej Tiramisu

2011-04-05T10:56:00.000+02:00

Królowa Tiramisu jest jedna z takich prób rozwiązania konfliktu z matką, a przy okazji rozprawienia się z agresywnym ojczymem. Półsierota Piotruś, któremu ojczym odebrał matkę, wchodzi w różne toksyczne związki – poprzez kochanki pragnie odzyskać matkę, ale i wyzwolić się od niej. W dorosłym życiu wdaje się w historie, które unieszczęśliwiały go, kiedy był dzieckiem. Matka – a raczej figury matki – mnożą się, plenią, odbierają rozkosz zmysłową i nadzieję na pojednanie z samy sobą, światem, kobietą (...) Piotruś nazywa siebie Łazarzem (z powstańca staje się zmartwychwstańcem) i oczekuje na wielką iluminację. więcej

Kraków, targi książki, mag. lit. "Radar"

2010-11-03T23:52:00.000+01:00

stoisko Radaru (kwartalnik Willi Decjusza),

np. 4 listopada (czwartek), 14.00-15.00, więcej

DAGNY, Kraków, Lokator

2010-10-24T19:01:00.000+02:00

Insytut Książki, W. Richert o królowej tiramisu

2010-10-24T18:56:00.000+02:00

(...)...pod pozorami absurdu kryją się ponadczasowe archetypy: miłość syna do matki, pożądanie kochanki, nienawiść wobec rywala ojca, lęk przed upływem czasu, chorobą, śmiercią. Karty powieści są przesycone brutalnością ludzkich zachowań, prymitywizmem żądz i instynktów (...)
więcej

Karolina Felberg, W stronę mężczyzny... Czyli podejrzliwe czytanie literatury kobiecej; Fundacja na rzecz badań literackich

2010-06-02T10:30:00.000+02:00

"(...) Najważniejszą cechą kobiety jest niewyrażalność. Nadal nie można do niej dotrzeć, choć ona sama zaznacza się, wdaje w nasze znaki, próbuje przecinać nam drogę, nie spogląda już na nas z góry – z dziedziny idealnej miłości platonicznej, z baśniowej krainy wiecznej szczęśliwości, jednak i tak pozostaje nieuchwytna: jak bohaterki Marka Bieńczyka i Bohdana Sławińskiego, o których im więcej się mówi, tym mniej wiadomo. Może mógłbym jeszcze jakoś opędzić się solą literatury, pochlapać wodą święconą cytatów, ale już siły nie mam. Była gałązką bzu, poza wszelkim podejrzeniem, stała w czystym zdroju, w słoju, a ja chciałem pieścić wonne płatki, wychwalać ściekające krople rosy, zanurzać się w nich i pić do dna. Cytaty się w moich dłoniach łamały, osypywały rdzą, czymże już byłem – wzdycha narrator Królowej Tiramisu, który już wie, że nie złowi Julii, ani żadnej innej w swój miłosny dyskurs – co więcej, z każdym wypowiedziany słowem będzie coraz bardziej upadał w mgławicę signifiance, w przestrzeń, gdzie nie ma spełnienia, jest tylko obietnica, czyli piekło miłości polegające na tym, że o Innym, którego się pragnie, można mówić tylko i wyłącznie pod jego nieobecność, bowiem słowa zagrażają jego istnieniu: Inny nie jest mną („Inny jest nieprzenikniony, nieokreślony, nieugięty”) i dlatego tworzę jego obraz (pierwsza negacja), ale też obraz nie pokrywa się z Innym („poza obrazem nie ma nic”: druga negacja), gdyż wówczas nie miałbym doń żadnego dostępu. Pragnę obecności Innego – pisze Markowski – a nieustannie tworzę pośrednictwa, mnożę mediacje, wytwarzam obrazy. Opieram afirmację na negacji i na tym polega mój dramat, z którego nie mogę się wywikłać, gdyż – na dodatek – obraz istnieje tylko dzięki słowom, które na nowo unieobecniają to, co i tak nieobecne. Obraz jest fikcją, bez której nie mogę żyć. Nie dość, że fikcją, to jeszcze fikcją stanowiącą rację bytu dla podmiotu mówiącego! To wzajemne uwikłanie, ta gorączka dyskursu miłosnego, którego stawką jest tak wiele, a który wydaje się – dzięki swej ekstatyczności – czymś niesamowicie autodestrukcyjnym, przekłada się na kondycję współczesnego podmiotu jakże niepewnego siebie, obwarowanego tyloma zastrzeżeniami, zagubionego w mrowiu cytatów, w labiryntach potężnej biblioteki kultury, która wywołuje w nim zrozumiały przestrach i zażenowanie, z drugiej zaś strony – prowokuje do walki o siebie, do niepodległości własnego głosu, do obrony swojej pojedynczości, śmiertelności i przygodności. Podstawowym komunikatem, jaki nadaje do nas współczesna proza opowiadająca o miłości niespełnionej, byłoby: jestem tu tylko na chwilę i nie wiele znaczę, ale opowiem wam moją historię (choć tak naprawdę już ją znacie), opowiem ją wam mimo wszystko!"
więcej

Na palcach chodzimy, "Nakręć Wiersz", Port Wrocław

2010-05-05T10:17:00.000+02:00

"Na palcach chodzimy" - film Doroty Budacz, Magdaleny Malińskiej i Tomasza Pilikowskiego do muzyki Artura Krawczyka; baza ze "Sztućców do Glist"

"Na palcach chodzimy..." na ASP, ekspozycja

2010-03-10T15:36:00.000+01:00

"11 marca 2010, godz. 18:00, Wydział Malarstwa ASP w Warszawie, pracownia nr 56

Film pt. „Na palcach chodzimy” inspirowany wierszem ze "Sztućców do glist", jako plastyczne i muzyczne rozwinięcie słowa. Interdyscyplinarny projekt służący integracji intelektualnej środowisk twórczych – czwórki studentów Akademii Sztuk Pięknych, Akademii Muzycznej oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Wizualizacja: Dorka Budacz, Magdalena Malińska, Tomasz Pilikowski".

Roman Honet, Poeci na Nowy Wiek. Rocznik 2008. M.in. o "Sztućcach do glist"

2010-03-02T11:33:00.000+01:00

"Sztućce do glist". Wydany przez Stowarzyszenie Literackie im. K.K. Baczyńskiego debiut Bohdana Sławińskiego okazał się niepospolitym zjawiskiem na tle polskiej liryki współczesnej. "zbieram żywe i martwe" - zapisywał Sławiński, a jego liryka, zanurzona w barokowej konceptualności, nawiązująca do Czechowicza, Czachorowskiego, Grochowiaka, Leśmiana, Czyżewskiego (zwróćmy uwagę na samą odmienność punktów odniesienia) przekonywała, że było co zbierać. W skreślonych przez Sławińskiego - posłużę się określeniem stworzonym przez niego samego - "czarnych litaniach na święta" roi się od wiewiórek, glist, jeży, lisów, ptaków, ryb, myszy i świerszczy: "piszczą w norach myszy /ale ciężko / ciężkie liście jeżyny mchy / i ciemne sny // jeszcze chciały / te trzy takty mysie grać / ale w snach / z norki - trumna". Cały ten zwierzyniec i całe to robactwo uczestniczą w oszałamiającym misterium natury, ale owo misterium ma to do siebie, że zasadniczo dokonuje się w dwóch cyklach. Elementarnych. To życie i śmierć. "parę skurczów byle bal / i trzeba odchodzić od kości // a potem tylko włosy i paznokcie / te parę życia taktów / i cisza" - jak zapisał Sławiński. A potem znowu: "i we mnie łąka / zboża czerwie motyle / a to wszystko rozmigotane". Albo: "i znowu to wszystko znowu // nierychliwie sprawiedliwie / w nurcie łąki / kość dodana do kości // z niej piję".
Sławiński pisze blisko śmierci, tak blisko, jak może pisać poeta nawiązujący do mortualnych obsesji baroku. Również i jego nie tyle sama śmierć zajmuje: równie namiętnie pochyla się nad rozpadem, nad samą nieodwracalnością śmierci - owszem, ale także nad - że tak powiem - procesami gnilnymi wynikającymi z tego, że dotyczy cielesności. "piach / a w nim ciało jak rana / mięsa pełna - to ja / i krew się miele / w żarnach żył" - zapisuje Sławiński w przekonaniu, że rozkrzewiający się przepych tego życiowego majestatu został definitywnie ograniczony w czasie, że wróci do ziemi, już do niej wraca: "w ciele gniazda korzeni / w ustach ziemia", "w ustach ziemia / kochana w ustach ziemia".
"trup szarpie czarne struny / i białe polany" - zapisał Sławiński. To samo było przedmiotem zainteresowania poetów baroku. Trup. Ale - powołując się na ów barok po raz kolejny - czuję się w obowiązku wyraźnie dodać, że Bohdan Sławiński korzysta z barokowych konceptów przefiltrowanych już przez całe grono autorów (choćby wspomnianego Grochowiaka, czy niewymienionego Rymkiewicza), więc jest to w każdym aspekcie akt twórczy, intrygujący i oryginalny. Zatem: "trup żywego dogoni / ptak odfrunie, żywe zgnije / podobno opuchnięte sklęśnie / a martwe ożyje" - prorokuje Sławiński, w międzyczasie w wierszu pt. "portret trumienny" wspomina, że "fundatorki truchło / napuchło", by w ostatecznym rozrachunku dojść do tego, czego można się było spodziewać, ale co zostało nader udatnie skreślone. Czyli nadeszła pora na opis trupa własnego: "mój trup / pod jabłonką / wysiąka // kałuża mięsa // kompost do nory noszę / jabłkami inkrustuję żebra / owijam w bandaż / co z mięsa nosi / a nie jest metafizyczne // tyle czułości / z kilku uderzeń siekiery? // w drżącym powietrzu // tyle miłości / w cieniu?". Urokliwe, prawda?
Sztućce do glist to odważna propozycja, wyróżnia się na tle współcześnie wydawanych tomów, choć może częściowo - w efekcie konsekwentnego stosowania przywołanego konceptu, jest zmanierowana. Ale może tak miało być. Jak zapisał Sławiński: "takie wyroki / taki boski drenaż".
nominowani - całość

Krzysztof Kleszcz, Dreszcz jak deszcz. Przełknąć czerwie i glisty. Rzecz o "sztućcach do glist"

2010-03-02T11:22:00.000+01:00

"Komu potrzebne są sztućce do glist? Temu, kto co dzień patrzy na „czynną rzeźnię dymiącą od krwi” i szuka sensu w tym co stworzył „dobry bozia”?Czesław Miłosz pisał „Nadzieję pokładamy w ludzkim Bogu. / A jeśli tak, to lituje się / Nad każdą schwytaną myszą, skaleczonym ptakiem. Wszechświat dla Niego jak Ukrzyżowanie.”No więc jak przeżyć ten smród, przełknąć czerwie i glisty?
Pamiętam jak kilka lat temu posłuchałem „Uwag Józefa Baki” w wykonaniu Budzego i Trupiej Czaszki. Ostra muzyka wwiercała w głowę z pozoru naiwne i proste teksty XVII- wiecznego jezuity. Wykpiwane przez lata, w ustach wokalisty Armii zaczęły kąsać: „Łopata przeplata, wesele w łez wiele” ; „Stul ogona, stul ogona / stul ogona, stul...”; „Świat bałamut i fiut, fiut. / Nic po nim, nie gut, gut.” ; „Tu snem szczęście, chwała marą / Młodość, piękność, lat poczwarą. / Dzisiaj rozkosz i bogactwo, / Jutro ropa i robactwo.” ; „O bogaczu godnyś płaczu, / Masz sepety i kalety, / Masz gody, wygody / I futra - do jutra. / Źle żyjesz, zawyjesz.” Ciekawe czy Bohdan Sławiński ogłuszał się przy dźwiękach Trupiej Czaszki?
Jego tomik operuje rzadko dziś używaną formą poetycką. Niełatwą. Tu nie tylko gra się konsekwentną metaforą, która czerpie z baroku, zapewne też z Rymkiewicza, Leśmiana. Sławiński w jednym wersie zapisuje zwykle dwa trzy słowa, jakby skąpą haikupodobną frazą miał podkreślić marność opisywanego świata. Okrzyk Marność! to "znak wodny" tej poezji. („kość dodana do kości / z niej piję".)
Jej urodą jest prostota fraz, np. „Z klucza gęsi / opada rdza piór.”, „Wokół tatarak i raki w pamięci”. Zauroczyły mnie aliteracje, kunsztowne zestawienia słów („ażury róży z pajęczyn i rosy”, „noże mrozu rżną / ciała na płatki krwawe”, „boli boga ranna brzoza”, „kracze czarne”), synestezje („jak żuć pisk”, „leje się głos”). Dużo tu modlitewnego stylu: „podobno opuchnięte sklęśnie / a martwe ożyje”, „gdzie bozia wschodzi duszy ziarnem / hosanna!”, „drogę rozświetla próchno”.Ten ponury, obleśny świat robactwa, najsilniej oddziaływuje tam, gdzie język jest wulgarny: „żryj rybę bez mięty”, „klep grzechów odpuszczenie / ciał zmartwychwstanie / już zdychanie”, „mysia mumia / lisie gówno”.Metafory mają wywołać dreszcz: „księżyc przeguby rżnie”, „trzeszczą trumny burty”, „żrą larwy z ciała misy”, „bóg hebluje / czerwiem”, „trumną w zębach grzebie” , „coś tam umiera / inne żyje / to się rozmnaża / tamto gnije / zabłyszczy się zabieli / zaczerni zazieleni / zamarzy przy samej ziemi”, „szczebiocze gościec w kolanach / zdrowaś / zdrowaś”.I czy ten dreszcz nas oczyści jak deszcz? Owszem, bo „Trup żywemu / namydla plecy”". całość

"fota" - Ilustracja z książki Baka odrodzony (Wilno 1855)

Anna Kołodziejska, granice.pl, rec. Królowej Tiramisu

2009-11-18T16:43:00.000+01:00

Wraz z ukazaniem się nominowanej do tegorocznej literackiej nagrody „Nike” debiutanckiej „Królowej Tiramisu” w przegródkach współczesnej polskiej literatury przybyła nowa szufladka opieczętowana nazwiskiem Bohdana Sławińskiego. Nowość ta nie jest konotowana swoistymi prozatorskimi juweniliami autora, lecz potencjałem pisarskim i jego jakością, któremu trudno odnaleźć odpowiednik. Można by szukać okolicznościowych analogii do twórczości m.in. Wojciecha Kuczoka (który jak Sławiński bawi się ze słowem), ale pójście tym tropem nie zawiedzie nas daleko. Podczas gdy u autora „Widmokręgu” snucie opowieści odbywa się pod patronatem wyrafinowanego stylizatorstwa, ukierunkowanego nie tylko na estetyczne, ale przede wszystkim epistemologiczne doświadczanie świata, u Sławińskiego werbalna rozgrywka ma nachylenie alegoryczne, słowo zaś pełni u niego rolę uteralnego zwrotnika, tożsamościowego schronu dla bohatera powieści. Ta, ze względu na jego losy, wyraźnie podzielona jest na dwie części: historię dzieciństwa i ukształtowanej przez nie dorosłości (...)
więcej

targi w Krakowie, królowa tiramisu

2009-11-06T15:52:00.000+01:00

stoisko B66 (wyd. Czarna Owca), godz. 15, sobota, 7 XI, ewentualne "mazanie" po królowej...

"Godna podziwu autodemaskacja"

2009-11-06T15:32:00.000+01:00

Przypis do "prezentacji": hedonistyczne wynurzenie - cytat za prof. dr hab. Januszem Sławińskim z "Who ist Who" z roku 1986, rubryka: hobby. Zwyczajowo odpowiadało się wtedy, że działkowanie, ogród, szydełkowanie, na grzyby i ryby, jedynie profesor wyznał, że "alkohol i seks"... Zawieruszyło się też pytanie "gdybym miał cudowną różdżkę, to co bym zrobił dla Polski?" i żarliwej odpowiedzi: że Polska od morza do morza! najlepiej od morza Barentsa po ocean Indyjski, z uwzględnieniem rowów oceanicznych, szelfów, rozciągnięcia władzy na wszelki plankton etc. Ot, zamiast fujareczki pasterza, który skocznie "wsi spokojna, wsi wesoła..." - pieśni godowe humbaków. Ech, jakie wczasy i pożytki...
prezentacja

NIKE 2009 dla Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego!

2009-10-05T14:09:00.000+02:00

więcej

Krzysztof Uniłowski, FA-art, rec. "Królowej Tiramisu"

2009-10-02T11:13:00.000+02:00

Krzysztof Uniłowski, FA-art nr 1-2 (75-76) 2009, "Cierpienia młodego polonisty"

Gazeta Wyborcza, Nike, wywiad

2009-10-01T13:22:00.000+02:00

więcej
art: S. Wyspiański, "Thetis z fal wynurza się ku synowi'' (''Tetyda i Achilles''), Muzeum Narodowe w Warszawie.

Kultura Liberalna, "Forma i ironia...", wywiad

2009-09-29T22:41:00.000+02:00

Katarzyna Kazimierowska: Czy zgodzisz się ze stwierdzeniem, że w „Królowej Tiramisu” mężczyźni mają gorzej, kobiety są niewierne i głupie, a świat, po arkadyjskich pierwszych chwilach dzieciństwa – okrutny i niesprawiedliwy? Bo dla mnie twoja książka to pełna metafor bajka to protest song w dobie kryzysu męskości…

więcej

Tok Fm, audycja, Królowa Tiramisu

2009-09-16T10:42:00.000+02:00

Audycję poprowadził Grzegorz Chlasta: o źródłach Królowej..., baśniach, balladach, myszach, futbolu i rozbiorach + czytane fragmenty.
link: więcej

Gazeta Pomorska, Bożena Szymańska, recenzja "Królowej Tiramisu"

2009-09-14T14:10:00.000+02:00

Darek Bugalski. Królowa Tiramisu w Trójce

2009-09-11T18:34:00.000+02:00

Trójka. Klubowy Znak Jakości. Audycja Darka Bugalskiego o "Królowej Tiramisu". O książce: Leszek Żuliński, Leszek Bugajski, Magda Rabizo-Birek. A i żarliwy token ze mną. Darek - profesjonalista, a głos - jezu chryste!; ja zaś splątany, zaplątany, w odwodach, ze spierzchłymi ustami, ale gdy wezwała trąbka, pod Darka przewodem, jakoś poszło - w końcu "za nami sunął tankietek wąż", hurra! Wygraliśmy wojenne ballady: o ułanach i konikach, o Jasieńkach, co to wróć ucałuj, a jak nie - życie po życiu w kłosach zbóż - wiedli, z flory - wierzbach płaczących, pąkach białych róż, czerwonych makach i rozmarynach, by wreszcie: o ułanach na wedecie i szarej piechocie, która wiadomo: gdy błoto, deszcz czy słoneczna spiekota - maszeruje: lewa! lewa! śtyry! Próbowaliśmy jej odmienić Tanatosa w Erosa, niby że: "ej dziewczyno, ej niebogo", "gdy na błoniu kwiecie", "pukają, stukają wpuść panienko"! Ale nie - bo w tle - Grzesiuka "Gdy w noc wrześniową", kiedy to "naszych orłów widać nie było", bo w istocie, z dalekiego planu, Polska-Słowenia 0:3. I choć z Darkiem, niby "pierścień obrońców murem stanęli", znów wrześniowa klęska. Ale jak to na wojence ładnie, hej!
więcej

blog Maadamme, recenzja Królowej Tiramisu

2009-09-11T18:23:00.000+02:00

"Gdzie śmieją się śmiechy w ciemności"
(..) O fascynacji, ale i o niemocy mężczyzny wobec świata kobiet (bohater Sławińskiego przypomina bohatera z filmu The Wall by Pink Floyd) (...) współczesna baśń pełna symboli i archetypów: począwszy od dzieciństwa, symbolu matki i ojca, przemijania i śmierci, symbolu arkadyjskiej natury i bezimiennego miasta, aż po symbol kobiety fatalnej".
więcej

fota: poster z filmu "Śmiech w ciemności", w reżyserii Tony'ego Richardsona

GW, NIKE, "Królowa Tiramisu" w finałowej 7

2009-09-03T09:52:00.000+02:00

Kinga Piotrowiak, "Monologi nadpsutego owocu", recenzja Królowej Tiramisu, "Pro-Arte"

2009-08-19T09:50:00.000+02:00

"Ballada a la Gombrowicz", recencja Królowej Tiramisu, "Fraza"

2009-08-04T10:19:00.000+02:00

Anna Dobiegała, "Ballada a la Gombrowicz", "Fraza" nr 1-2 (63-64) 2009, recenzja "Królowej Tiramisu".

wywiad, portal o wartościach: "chłostać tanki..."

2009-08-03T17:00:00.000+02:00

Wywiad-rzeka, w której nie tylko karpie, co to brukają łuską dłonie, ale i nieco mułu, a jak co zalśni - chyba nie "dyjament", a mika, niby podatnym konkwistadorom na głód złota - omamy... Ot, miały być dwa litry złotej farby, starczyło mi na pół litra brązu. Wywiad - docelowo "Hustler", ale uległ transformacji i migracji, a i to, co wywiedzione pierwotnie, daleko idącym metamorfozom, w stronę, niby Swanna, wartości. Zatem na stosownym portalu. Którego łuczywem - red. Patryk Grząbka, a i to co płonie czy się żarzy, jeszcze dłonią, choć parzy, osłania. Patryk pytał... całość

fota: rozwój dwustronny "statuy wolności" z 18 stycznia 1945; lokacja pierwotna, w brązie: Gostynin, rynek, "Plac Wolności", obecna, w złotym malowaniu, Kino "Warszawa", w widłach ulicy 18 stycznia, gdzie jak legenda głosi, prące ławą t-34 zniszczyły niemiecki pociąg-lazaret

Marta Szarejko, rec. Królowej Tiramisu, magazyn "Bluszcz"

2009-07-23T09:53:00.001+02:00

Jarosław Czechowicz, "Utracona słodycz matki... " recenzja Królowej Tiramisu

2009-07-14T10:35:00.000+02:00

"Ta książka ciekawie wpisuje się we współczesny dyskurs feministyczny i rozważania o determinacji płciowej w życiu człowieka. Teorie na temat nierówności społecznej i pokrzywdzenia kobiet Sławiński inteligentnie redefiniuje i w swej symboliczno-onirycznej opowieści przedstawia skrzywdzonego mężczyznę, którego warunkuje niespełniona miłość do wyidealizowanej matki, poczucie zagubienia, obcości i niespełnienia, a nade wszystko wrażliwość – niekobieca, pozbawiająca go siły, dająca nim sterować przez kobiety i ostatecznie przez te kobiety oszukać. (...) więcej
"fota": S. Wyspiański, "Macierzyństwo"

Królowa tiramisu badana intuicyjnie. Archetypy, schizofrenia, jung?

2009-07-14T09:59:00.000+02:00

"Carl Gustav Jung obrał sobie kiedyś za cel znaleźć logikę w opowieściach schizofreników".
więcej

Badania królowej, z tyłu i przodu. Z pogranicza socjologii i teorii literatury oraz na siedzeniach samochodu. Glosa do "Literatura a zdrowie psychiczne". Rozdział I: "Perwersyjna rozmyślność"

instalacja: "cztery obrazy kota malowane przez schizofrenika"

Królowa Tiramisu w reżyserii Piotra bARTosa

2009-06-25T11:53:00.000+02:00

Pomysł i realizacja Piotr bARTos
Materia: powieść "Królowa Tiramisu" pląsająca, nie na lodzie, szutrze i żwirze - niemniej ekspresyjna i taneczna, we wnętrzach. Jako jej wcielenie - Joanna Komarow. Światło, dźwięk i muza: pomniejsze byty kreacyjne, ot, w proszku elementale. Asystują trwale: podręczne archetypy, pismo automatyczne oraz imaginacja, by może słowo - ciałem. Pierwsze głoski: "ą" i "ę" na srebrnym ekranie.

Królowa Tiramisu, rewitalizacja

2009-06-18T09:52:00.000+02:00

Nowa okładka, nowe wydanie.

Fota - fragment instalacji

Piotra bARTosa,

jako Królowa Tiramisu

- Joanna Komarow,

w roli wydawcy - Czarna Owca

(dawniej Jacek Santorski & Co),

dystrybucji - m.in. AMAZONKA

GW i Nike, Królowa Tiramisu, prezentacja

2009-06-18T09:40:00.000+02:00

Marek Radziwon "Upokorzenia lat szczenięcych" (GW, nr 17.06.2009)

"Sławiński szukał raczej języka ironii i ironią właśnie próbował rozbrajać kompleksy dzieciństwa, które jego bohater wniósł w swoją dorosłość". więcej

Królowa Tiramisu, recenzja Katarzyny Kazimierowskiej, "na" Kultura Liberalna

2009-06-02T11:00:00.000+02:00

Mężczyzna, machina, miasto czyli o "Królowej Tiramisu" Bohdana Sławińskiego: więcej

54. Międzynarodowe Targi Książki, "Królowa Tiramisu"

2009-05-22T17:02:00.000+02:00

PKiN, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co, stoisko 459, sektor D, sobota 23 maja, godz. 15.00; tzw. "spotkanie z Autorem". Fot. - Anna Kwas

„Królowa Tiramisu” nominowana do NIKE 2009!

2009-05-21T14:53:00.000+02:00

Info za Gazetą Wyborczą: całość

fragment instalacji Piotra bARTosa

O powieści, kondensat:

Henryk Bereza, Przegląd: „Moim zdaniem najwybitniejszy debiutant ubiegłego roku, i to podwójny, w poezji i prozie. Sztućce do glist to tomik osobliwy, a debiutant napisał też powieść Królowa Tiramisu o cechach wybitnych”.
Leszek Bugajski: „Dziecko i jego pierwszy obiekt miłosnej fascynacji – matka, potem przebudzenie seksualności, dojrzewanie, poszukiwanie kobiety, która byłaby kochanką i zastępczą matką... Autor znakomicie, z wielkim wyczuciem stylu i językową werwą, prowadzi nas przez to pole minowe spraw, z których wagi zdajemy sobie sprawę, ale wolimy o nie nie pytać”.
Anna Marchewka, Lampa: „...danie nafaszerowane Barthem, Fuentesem, Musilem, Pynchonem. Sławiński Królową Tiramisu odprawia dziady – swoje, tobie, mnie i kto tylko zacznie czytać na sabbaticalu, w drogę, na wyrywki i po bożemu. Królowa boli i koi ból, nie udaje nic więcej i wciąż się przebiera”.
Kinga Piotrowiak, Pro-Arte: „nowoczesna baśń osnuta wokół tekstów kultury, zanurzona w gęstej materii archetypów, wysmakowana intertekstualnie i erudycyjnie" (...) patchworkowy język, literackie odwołania do najważniejszych tematów egzystencji”.
Przemysław Czapliński: „To powieść o klęskach i upokorzeniach, jakich bohaterowi nie szczędzi świat. Artyści modernistyczni w takich fabułach najczęściej dochodzili do symbolicznego uwolnienia się od matki, czyli od tego, co w kulturze kobiece, i do symbolicznego zabójstwa ojca, czyli odcięcia się od tradycji. Bohdan Sławiński nie próbuje jednak zbudować nowego mitu. Jego rozwiązanie polega na tym, by przeciwko wszystkim klęskom postawić zaporę ironii i stylu. Język przeciwko światu – czy to się może dziś udać?”
Agnieszka Wolny-Hamkało, Gazeta Wyborcza: „czułość, wahania, nastroje, romantyczne wizje, estetyzowana erotyka, smak tiramisu i mlecznej pianki (...) zaczarowane szkiełko”.
Agnieszka Czachowska, Twórczość: „Kompilacja autentyzmu i autodemaskacji. Literatura i obnażenie jej mechanizmów. Jej nieśmiertelność i bezużyteczność. (...) Postmodernizm w najczystszej postaci. Ten sam, którego rzekomo boi się autor Królowej Tiramisu. Błyskotliwy książę groteski i autokarykatury”.

Zyta Rudzka: "Królowa Tiramisu ma rytm jak kołysanka, piękna i okrutna - nie sposób przy niej zasnąć".
Magdalena Rabizo-Birek: „Objawia się czytelnikom pisarz osobny, ostentacyjnie inny, o wyzywająco zdobnym, metaforycznym stylu. Sławiński jest niezwykle konsekwentny w kompromitowaniu i obalaniu męskich mitów kobiecości: Wielkiej Bogini, Matki-Polki i Kochanki. Czytam tę książkę jako opowieść o „męskim wyzwoleniu”, współczesną baśń o uwolnieniu Królewicza z wieży, analogiczną (i też świadomie antynomiczną, kontrastową) wobec feministycznych narracji emancypacyjnych”.
Leszek Żuliński: „Sławiński wyrwał z siebie bolesną baśń; piękną, dramatyczną, momentami przyjmującą formułę przypowieści mitologicznej, przesłania, które wydobyte z kłębowiska podsensów i nadsensów, z id, ego i superego (że przypomnę to abecadło) odsyła nas w dziecięce powidoki, archetypowe sygnały, intuicyjne impulsy i całą tę tajemniczą sferę libido, z którym radzą sobie tylko ci, którym brak wyobraźni i refleksji”.

Królowa Tiramisu nominowana do Angelusa, faza proto

2009-04-29T10:42:00.000+02:00

"Znamy już listę książek nominowanych do pierwszego etapu czwartej edycji Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus. Znajduje się na niej 45 tytułów, z których we wrześniu jury zakwalifikuje do kolejnego etapu 14 pozycji..." etc. więcej

Fraza, Sztućce do glist, Ryszard Mścisz, rec.

2009-03-17T10:02:00.000+01:00

FRAZA nr 61/62/2009

proto-recenzja "Sztućców",

Janusz Pasterski, Fraza nr 4/2007

Lampa (nr 58-59/09), Anna Marchewka, rec. Królowa Tiramisu

2009-02-19T10:09:00.000+01:00

Trybuna, Leszek Żuliński m.in. o Królowej Tiramisu

2009-02-02T15:35:00.000+01:00

"W numerze 2 tygodnika ,,Przegląd'' ukazała się coroczna ankieta ,,Perły i plewy'' mająca wskazać najlepsze i najgorsze osiągnięcia naszej kultury w roku 2008. Zostanę tylko przy literaturze, która – jak wiadomo – najbardziej mnie interesuje. (...) Za dwie absolutnie najciekawsze książki Bugajski uznał ,,Królową Tiramisu'' Sławińskiego i ,,Boskie życie'' Weissa. Dla mnie bingo! Dokładnie te same tytuły wymieniłbym, gdybym był zaproszony do tej sondy. I, co ciekawe, oba tytuły są debiutami. Sławiński to 32-letni twórca, redaktor jednej z warszawskich oficyn, także poeta. Weiss to mój rówieśnik, znany menedżer i reżyser teatrów operowych (tak, tak, dopiero teraz zabrał się za powieść i to opasłą, 500-stronicową)... Tak się składa, że o obu tych autorach już napisałem recenzje. Tę o Sławińskim wydrukowałem w kwartalniku ,,Migotania, przejaśnienia''; napisałem w niej m.in.: ,,... bolesna baśń; piękna, dramatyczna, momentami przyjmująca formułę przypowieści mitologicznej, przesłania, które wydobyte z kłębowiska podsensów i nadsensów odsyła nas w dziecięce powidoki, archetypowe sygnały, intuicyjne impulsy i całą tę tajemniczą sferę libido, z którym radzą sobie tylko ci, którym brak wyobraźni i refleksji. (...)"
Trybuna (Aneks, 23 I/09) nr 19 .
więcej

"fota": Piotr bARTos: zdekonstruowany piesek, perła, statyw, 2 ślimaki-guziki i niepewny Orouboros

Przegląd (nr 2/2009). Perły i plewy 2008, m.in. o sztućcach i królowej

2009-01-20T11:28:00.000+01:00

z noty Henryka Berezy:
Perły. Z poezji. Choć przez prawie 60 lat pisywałem głównie o prozie, to teraz bardziej interesuję się poezją. Przyzwoitość zmusza mnie do wymienienia w kolejności znaczącej: 1. Kazimierz Hoffman "Znaki", 2. Tadeusz Różewicz "Kup kota w worku", 3. Bohdan Zadura "Wszystko", 4. Edward Pasewicz "Drobne! Drobne!", 5. Bogusław Kierc "Cło", 6. Bohdan Sławiński, moim zdaniem najwybitniejszy debiutant ubiegłego roku, i to podwójny, w poezji i w prozie. "Sztućce do glist" to tomik osobliwy, a debiutant napisał też powieść "Królowa Tiramisu" o cechach wybitnych.

z noty Leszka Bugajskiego:
Perły. Pereł w minionym roku zbyt wiele w kulturze nie było, zwłaszcza zaś trudno dostrzec je w literaturze. Starsze i średnie pokolenie popadło w rutynę i odrętwienie - jedyna nadzieja w debiutantach, ale i oni nie za bardzo przykładają się do roboty. Zwracają uwagę chyba tylko późny debiut Marka Weissa "Boskie życie" i pierwsza książka Bohdana Sławińskiego "Królowa Tiramisu". I to pewnie wszystko.

więcej

"miniatura. ulica targowa" na opowiadanie.org

2009-01-13T10:23:00.000+01:00

Za oknem jaskółki, powietrze żyletami lotek tną, furkoczą. Jakby chrzęsty, szelesty z odzieranego do kości powietrza. A ja z zielnych, weselnych snów pradziada jeszcze… W zielonym gaju myśliweczek karbuje kolbę flinty, nóż mu przy tym jak fryga chodzi! A okienko, gdzie jego kochaneczka, mruga i wabi. O jaka przed domem kalina, korale jakie, łoże puchate, pójdź, o pójdź, oj dana. Już ptaszki w gaju świergocą, że ty przyjdziesz do mnie nocą, hej! I pójść muszę, i nóż mi z pleców wyjmą i zakopią. (....)

więcej:

instalacja: piotr bARTos, kompozycja na sen rene magritte, wspięty na palce - cień krzesła, trawnik z chromu i chloroformu oraz centro-solarnego pomidora

zima. wprawka

2009-01-06T09:26:00.000+01:00

za oknem wron grona, pękanie kory, na śniegu - tropy krwawe (szli ze snów indianie; nim zamarzli, nim do nich bawoły przymarzły, rozlali po polach, po lasach farby), a też wte i we wte żywe - tropy krzyżuje, by puchem sierści, dartą lotką - na wiatr; że lis się lepi, myszy piszczą z podziemnych nor, że igliwiem haftowane całuny, a i grudy, grudy bieli, co dudnią (niby plum-plum, jakby kto szopena grał, a te panny, co utopione, teraz skrystalone) o wieka, o oczy i szyby, ich zimne palce - jakie tam mrozu szpony, jakie sople - kły...

"fot." J. Malczewski, Thanatos 3

Gazeta Wyborcza: Dariusz Nowacki, Robert Ostaszewski "Kogo obchodzi polska literatura"

2008-12-31T13:20:00.000+01:00

z netowego researchu:

Dariusz Nowacki w rozmowie z Robertem Ostaszewskim:

"Są jacyś nowi obiecujący debiutanci?

- W kontekście przesadnego entuzjazmu aż strach wymienić choć jedno nazwisko. Zaryzykuję jednak. Duże wrażenie zrobiła na mnie debiutancka powieść Bohdana Sławińskiego "Królowa Tiramisu". Mam do tego utworu mnóstwo zastrzeżeń, ale na tle innych wystąpień rzecz przedstawia się zupełnie przyzwoicie."

więcej

Królowa Tiramisu nominowana do PASZPORTÓW POLITYKI, w kategorii LITERATURA

2008-12-17T15:09:00.001+01:00

Wśród:

Wojciech Chmielewski (za książkę „Brzytwa"), Sylwia Chutnik (za książkę „Kieszonkowy atlas kobiet"), Jacek Dukaj (za książkę „Lód"), Agnieszka Graff („Rykoszetem"), Roman Honet („baw się"), Bożena Keff („Utwór o Matce i Ojczyźnie"), Jerzy Franczak („Przymierzalnia"), Jarosław Maślanek („Haszyszopenki"), Tomasz Konatkowski („Wilcza wyspa"), Aleksander Kościów (za książkę „Przeproś"), Monika Rakusa („39,9"), Bohdan Sławiński („Królowa Tiramisu"), Joanna Tokarska-Bakir („Legendy o krwi. Antropologia przesądu"), Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki („Piosenka o zależnościach i uzależnieniach"), Daniel Odija („Niech to nie będzie sen"), Paweł Przywara („Zgrzewka Pandory"), Krzysztof Varga („Gulasz z turula"), Marcin Wroński („Komisarz Maciejewski. Kino Wenus"), Jakub Żulczyk („Radio Armageddon").

więcej:

baśnie zimowe. wczesne

2008-11-19T10:10:00.000+01:00

Baśnie zimowe. Modlitewne. Że po butwieniu - warzenie, po warzeniu - zmrożenie. Zieleni. Zetlałych resztek liści. Lisy zęby ostrzą, tropią myszy, o jak im dobrze w rudej kicie lasu, o jaki ten lis rudy, co umyka, jaka z niego rana lasu, jaki krwawy trop. I las szumi, śni o toporach, o styliskach, szyszki zrzuca, co szyszka - granat. I miłośnie pamięta jeżyny - jakie słodkie, a liście lecą, spadły, coś faluje, może zmrocza, duszki z ofiar zaślubinowych, bo tam ktoś umarł, się rodził, jak było, tak będzie, i pozostanie - lasu fosforyczne falowanie. Splątane szlaki pędów, korzeni, kłaki czap sosnowych, igieł pajęczaki, słoje drzew. Wpełznąć gdzieś na zimę, w omszałą jamę podziemnej zieleni...

fot. Przemek Grabowski

Twórczość 10/2008, Agnieszka Czachowska, rec. Królowej Tiramisu

2008-11-13T10:47:00.000+01:00

"GRA W PISANIE POWIEŚCI"

czarne lotki, strzępki

2008-10-09T09:43:00.000+02:00

"Ptaku drapieżny, ptaku drapieżny,

co latasz wysoko,

zabierz mnie daleko"

----------------------

"Rzekł kruk na to: nevermore"

-----------------------

"I po głuszcu w głuszy głucho"

---------------------

fot. Przemek Grabowski

Karol Maliszewski, Notatki krytyka (17), m.in. o sztućcach

2008-10-01T12:49:00.000+02:00

(...) tomik Bohdana Sławińskiego pt. „Sztućce do glist” (Łódź 2008), mogący być kolejnym przykładem poetyckiego pisarstwa pozanurtowego. I kiedy przymknie się oko na oczywiste dziwactwa, natrafić można na coś czystego i wzruszającego, nie przypominającego żadnej z modnych dykcji. Może byłoby autorowi najbliżej do tradycji polskiego baroku ożenionego z pogłosami z Leśmiana, Rymkiewicza i Tkaczyszyna-Dyckiego, może dałoby się jego walkę z poetyckimi ojcami postrzegać jeszcze inaczej. Powstało coś niepokojącego i innego, obcego. Chciałoby się powiedzieć – odrażającego w przytaczanych szczegółach biologicznego rozkładu, jak i w sposobie budowania wierszy, quasi-ballad parodiujących plebejski, naiwny idiom tej formy. Marek Stokowski tak to podsumował na skrzydełku: „Wiersze owinięte kokonami z nici konso- i asonantycznych, w których czai się śmierć, wybrzmiewa w muzyce między słowami. W buczeniu, szelestach, zgrzytach, ciszach i wołaniach słychać życie, polegające na nieustannym wzajemnym zjadaniu się, strachu i rozpaczliwy rozmnażaniu.” (...)

całość: Notatki krytyka

Sztućce. Lampa.

2008-09-24T09:49:00.000+02:00

PIACH. Piotra bARTosa sztućcem i glistą granie

2008-09-10T21:56:00.000+02:00

***
piach /a w nim ciało jak rana/ mięsa pełna – to ja/ i krew się miele/ w żarnach żył / i stóp modlitwa szeptana/ jezus maryja
a stopy mdleją / od strachu jak kleszcz/ że weżre się coś
a nóżki takie brzózki /niby białe / ale w mleczu ciemny ścieg / już gra kornik
niosą nie słyszą / i jeszcze harcują jak jelonki / że to niby nic
no to rosnę / i trawa rośnie/ i ziemia jest krągła/ błękit jak kałuża/ w której złoty grosz lśni / ścierany porożem
i rosnę rosnę/ gwiazdy trącam / w skoku przez kałużę/ na drugi brzeg
ale tam też piach / i ściera jak pumeks/ parę skurczów byle bal / i trzeba odchodzić od kości
a potem tylko włosy i paznokcie / te parę życia taktów / i cisza

(nakręcenie wiersza - Piotr bARTos, słowa ze "Sztućców do glist" moje)

statek na hell

2008-09-03T13:58:00.000+02:00

Tako i ja.

Autor: strona pvek.blog, niestety nie działa

"Sztućce do glist"; "Odra", Mieczysław Orski, spectrum

2008-08-19T11:15:00.000+02:00

wawa śródbrzeżna

2008-08-12T09:41:00.000+02:00

Z roweru: brzegi "rowu, którym płynie mętna rzeka", chodniki upaćkane mirabelkami, słodko-gnilne wonie, stroszą się wrony na koszach, na łachach piachu - rybitwy, zamiast słodycz spijać. Próchnieje urwany konar (zalśni nocą), na szkieletach dźwigów - sierpniowe duchy, wypatrują, czy czołgi na drugi brzeg prą. Tłucze się parowóz, tramwaj, chwieją sie mosty. Nie to. Przy promie ktoś z warewolfu rozwierca byle pień, może by zadać soli? Fosforycznie zielona grupa kłuje i dziubie łakę, niby że szuka śmieci. Szturmują rumiany, powoje, już krwawią maki, wybuchają płatki. Na solcu - monte cassino. Wszędzie zarodniki, lotne pola minowe łąki. Sny z maków. Mijam.

Leszek Żuliński, Migotania przejaśnienia, recenzja Królowej Tiramisu

2008-07-28T15:23:00.000+02:00

Dariusz Nowacki, Opcje, recenzja Królowej Tiramisu

2008-07-28T14:18:00.000+02:00

"Kobiety zdechlaka" ("Opcje" nr 2)- nie zgodziłbym się, w dwóch punktach:
- co do "młodej prozy" i "wpatrzenia w Masło" - bo ani to z takich źródeł, ani przez osmozę, a jeśli już musi być owo wpatrzenie - wczesne prozy poetyckie Iwaszkiewicza, może "Panna Lilianka" Szuberta, Ulman, Drzeżdżon, wiele jeszcze "manieryzmów", ale nie to.
- zdążyłem jeszcze, jako rocznik 77, posłuchać wojennych opowieści dziadków, a i w tekście one nie na igraszkę. O ileż trudniej odrzucić przodków, pomordować toksyczne duszki opiekuńcze, madonny karmiące, co tam kto ma, co powieszone nad głową - czuwa, gdy rodzinę wciąż konsoliduje przodek. I robi to nawet zza grobu, po śmierci, a dopóki nie zostanie odrzucony, przekroczony, niemożliwa nowa Rodzina. Ale on odrzucić się przecież nie da, przylgnął. Piotr wędruje z nim, wżartym w kark, do źródeł swoich małych mitologii, przez skanseny ułanów, co to "wróć jasieńku", kapliczek przydrożnych, madonn i niepewnych duchów. Przez swoje korzenie, w ich przekrój poprzeczny, by pojąć, że jest do cna oplątany.

Agnieszka Wolny-Hamkało, Gazeta Wyborcza, "Królowa Tiramisu", recenzja

2008-07-22T09:46:00.000+02:00

22 lipca, w imaginacyjną rocznicę manifestu PKWIeNu, dzień po 39 rocznicy igraszek na księżycu,"Pożegnanie z macho"

Szary mur w krajobrazie idealnym

2008-07-04T16:31:00.000+02:00

Lato 96. Mamy po lat 17, a „nowe życie ściele nam się pod nogi”; w tle trwa betonowanie podwórza, by osadzić kosz. Poprzedni drewniany, jak zmurszały krzyż, nieszczęśliwie, padł. Moja wina. Podwórze Przemka – to ten z bokserem, co się wabił Azyl, a już nie żyje, pochowano go w ogrodzie, ze złotymi literami. Jest zatem, jak być winno, bo Azyl zasługiwał, o ile forma pochówku niesie dla zmarłego jakąś pociechę. Szumią mu świerki, jodły. Przemek jeszcze smukły jak sosenka, bo teraz postury towarzysza pancernego - dzielący się domem i chlebem, i co tam nagotowała Babcia, której na zdjęciu – a szkoda, nie ma. Jest za to młodszy brat Przemka – Jacek czyli Horek, ale kto wtedy to wiedział. Jacek był mały i mieszkał na górze. A Dziadek, którego na focie nie ma, a powinien być – uczył go RPG. Dziadek, bo się trochę „rozlatywał”, a to krótki oddech, kolano zgrzyta, szczęka, i bóg wie co. Nie ma też Huberta, niedoszłego filozofa, co to grał na akustyku miłej „serca, serduszka dwa” i odmieniał miłośnie cogito ergo sum. On teraz w Anglii „sezon employer”. Jest za to Jahu, obok Jacka, jeszcze nie paker, ani posiadacz malucha, tylko wątły „psotnik-szkudnik”, wędrujący od weltschmertzu do weltschmertzu, a w końcu do Irlandii. W środku, gdzie widoczny ślad nożyczek – owoc sporów i generator przygód – Kawy. A jak Kawy, to i Marta. Tylko jeszcze gdzieś orbituje, daleko. Skrajnie niedostępna. No i ja, ślepy w dżinsach, który pozdrawia. To nowe życie?

Anatol Ulman

2008-07-03T10:51:00.000+02:00

Onegdaj, na wspaniałej mazowieckiej prowincji, kędy jeziorka i spróchniałe wierzby, w księgarni-papierniczym, tzw. „po schodkach”, w kolejne rozedrgane upałem popołudnie, wyszperałem na półce z tanią książką, zakurzonego „Ojca naszego Fausta Mefistofelewicza” Anatola Ulmana. Stał w ponurym towarzystwie „listy pomordowanych w Katyniu”, która aromatyzowała sąsiedzkie tomy - gnilnym fetorem. Jakby zmrożone pokłosie śmierci na ciepły dzień. Albo skojarzyłem, że lipiec, a zatem i żniwa, nic, że czarne. Kupiłem Ulmana, kupiłem Katyń, jeszcze z rozpędu Bartha i Abisha (z „Biblioteki Przedświtu”). Niebaczny, chłonny, bezbronny. Barth zdefasonował sposoby opowiadania, w mojej młodzieńczej głowie robienie confetti z narracji, o to było coś! Abish zgeometryzował tzw. „relacje międzyludzkie”. Trójkąty, kąty i figury. Och, jak miło. Matematyka stała się miłośnie użyteczna. A z listy Katyńskiej płynęli martwi, zgrzytali zębami, żalili się, śnili mi nowe czarne Dziady. Ale więcej Ulman.
Słabo znałem wtedy malarskie piły Boscha (ułamkiem bodajże „Kuszenia” ozdobiono okładkę), ale oblicze Ulmana - przełamane (przedarte) właśnie z Boschem - wydało mi się jakby zaproszeniem do wysłyszenia ledwie przeczutych ech, pękniętych? Szukałem pewnie kogoś, kto je wypowie, poskleja, albo i potłucze. Padło na bogu ducha winną księgarnię i Fausta Mefistofelewicza. Pasował, bo żywy był i nieżywy, ważny i prześmiewczy, górny i dolny. Nadto spoczywał na taniej książce, w księgarni, która też ledwo żyła, a po roku, dwóch, pochowali ją ostatecznie. Bo czas był trudny. Wolności, wszechowocność, a tu książka, która nie upaja – a chłoszcze szyderstwem, i teraz? Jak ją w 89 kochać? Przeczytałem, zainfekowała, i tak do dzisiaj, pogrywa we mnie, co jęknę słowem, to i „Faust Mefistofelewicz” gdzieś szczęknie, jak ten cymbał brzmiący. A to biała koza i intymny „kwiat” cioci, jako macierz wszelkiej twórczości literackiej, szczególnie tej piętrowej, przebóstwionej; a to implant „człowieka literatury”, jako trwające do dzisiaj zabełtanie w mojej głowie, czy „Gyubal Wahazar” Witkacego, mój boże, może ucieleśnieniem piramidalnej bzdury?!; a to profesor Kartacz i jego ss-sztabowi-doktorzy, w imię nauki i akademickiego posłuszeństwa gotowi zabijać, wyżerać, wciąż się boję, aż śnią mi się laboratoria Mengele, zresztą jeszcze wiele. Ot, w upalny dzień, odwiedzając grób Fausta Mefistofelewicza, kusi, by zmarłemu, zamiast kwiatów, zostawić na grobie, jako wiązankę – zimne piwo czy colę, co sobie zresztą przepowiedział. Można tak długo, bo po Fauście i Cigi, także inne rzeczy Ulmana – bliskie. I bardzo cieszę się, że po latach posuchy, izolacji, przerażającego zapomnienia, za „Dzyndzylyndzy” nominowano go do Gdyni. I boję się o jego zdrowie, by nie skonał ze śmiechu. Wyobrażam sobie, że tak mogłyby brzmieć jego ostatnie słowa: „Niech prochy me spoczną w Nancy, tak drogim sercu każdego Polaka”. I nie zdziwiłbym się, gdyby w kwaterze Leszczyńskich legł, i rozległy się spod ziemi słowa: „Był równy Królom, więc niech wśród Królów spocznie”. I wykwitły by mu na grobie, ni rozmaryny, ni chłepczące krew róże, ale ten bladoróżowy kwiatuszek wędrownika.

w śnieniu - przejaśnienia

2008-07-01T15:05:00.000+02:00

Ze snów - naszepty: poszukiwania kobiety, która w roku 84-85 wpierw pocałowała, na pożegnanie, by odejść za swoimi rodzicami (profetycznie! bo most zaraz zerwało) do innego przedszkola, do Płocka. Rozpaczałem. W sylwestrowej akademii dla 6-latków przebrano ją za wróżkę-dzwoneczek (mnie za srebrny Nowy rok), na pewno była ruda; także dziewczyny w sukience w kwiatki, jak to one - kolorowe, albo i nieokreślone zwiewne, pikaso-mazaje. Kiedyś, na święto ziemi, w rozedrgane upałem popołudnie, pojawiła się, a potem zwietrzała równie nagle; jeszcze w imieniu znajomego, dziewczyny z montrealu lub quebeck, wywiezionej tam czarną limuzyną, wbrew sercu; panny z mięsnego i panny z lustra, która nim ożyła - zmarła. A i lustro wyniesiono, daleko, daleko. Przykryto szmatką. Stroszą się w nim cienie. Czasem tylko wyglądają. Jak teraz.

JFK, JP2 i CHE

2008-06-30T14:14:00.000+02:00

Iluminacja. Zjednoczeni, przetoczeni, weseli. JP2 za 9,95 Euro, reszta o ojro tańsza. Na półce nocnego w Callei. Potrójna winna "zupa Campbella". Że Che - w czerwieni, podwójny przymus, że JFK, w pewnym sensie, choć rozcieńczony - też, ale JP2 - chyba tylko białe; białe, wyraz by dało.

"Twój styl" i Królowa

2008-06-30T10:08:00.000+02:00

Nota w lipcowym "Twoim Stylu" o "Królowej Tiramisu", autorstwa Romana Praszyńskiego

poolsztyńskie, książnica, królowa

2008-06-10T09:54:00.000+02:00

Gorąco, w pociągach tłok, ten i ów w ucho dostał, spory o piłkarskie imponderabilia, a w Olsztynie jeziora, ale nad nie - nie można, bo czasu mało, węgorzy w jeziorach, co nie-miara (jadłem, ale foty nie ma, szkoda, bo węgorz na talerzu ładnie wygląda, w konfetti zieleniny...) - jak w bajeczce o utoniętym Zyzio: "Zanim cała przeszła nocka/ Zyzio spłynął był do Płocka/ albo jeszcze dalej w morze/gdzie tłuściutkie są węgorze/ Może kiedy co powiedzą, ale oni cicho siedzą..." Ja nie jem, ja się mszczę. No i tłuściutka, jak węgorz, książnica. Działająca, jak w zegareczku. Miło. A że nie dałem rady legendzie Stalińskiej. Nie ta płeć, nie ten wiek. Był tam Myśliwski, Kruk i Tokarczuk. Był nawet Kołtoń. Bo mistrzostwa. Byłem i ja. Bo królowa. Wodę i sok piłem.

Olsztyn z tiramisu

2008-06-03T12:30:00.000+02:00

6 czerwca, w piątek, o godz. 17.30 Książnica Polska w Olsztynie - spotkanie z "Królową Tiramisu". I ze mną, na słodko. Prowadzenie: Marek Jarmołowicz

Na zdjeciu: tajemne znaki dziennikarzy, tajemne znaki pisarzy, prologomena.

festiwal: "pora poezji", Bielsko-Biała

2008-05-29T10:43:00.000+02:00

30.05. godz. 17.00
prowadzić będzie: Kuba Abrahamowicz; Dzielnicowa Biblioteka Publiczna, ul. 11 Listopada 40, Bielsko-Biała. O "Sztućcach do glist", ze mną, dużo.
-----------------------------------------------------
Jak zwykle w Bielsku-Białej, przyjemnie, rynek, jakby skrzyżować kazimierz z krakowem, i jeszcze z małym, barwnym miasteczkiem, ale same jego dobre strony, bo do lasu i gór - blisko, właściwie góry wciekają w miasto, i zaraz sie mienią szlaki, kolorowe. Nadto jeszcze dawna fabryka, pod górkę i z górki, zakamarki rynku, falujące domki, pietrzące się. A i spotkanie - udane, Kuba Abrahamowicz zadawał istotne pytania, i o swoim widzeniu, swoim "skrzywieniu" przez bliskość ziemii, lasu i pól - opowiadał, dociekał. A ja, choć dzień upalny, i szkoda było psuć nastrój - wszelką gnilnością; o ciemniach, cieniach, entropii. Sztućce jako kościec "Królowej Tiramisu". Jej lęki. Ale w tych ciemniach - wiele zachwytu. Na szczęście.

bookhousecafé, spotkanie, "królowa tiramisu"

2008-05-27T12:12:00.000+02:00

2 czerwca, godz. 19, bookhousecafé przy ul. Świętokrzyskiej 14 w Warszawie. O "Królowej Tiramisu". Prowadzenie: Alicja Gancarz

---------------------------------------------------------------

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie nasze głosy-szmery, bo expres do kawy borował raz po raz - wrrrr, a w tle autobusy pordzewiałe pisku-pisku, bo drzwi szeroko otwarte - wiadomo, żar, i co pewien czas tylko mała wysepka słyszalności, która zgromadzonej braci bankowej musiała deformować ogląd sytuacji, tworzyć echa z ech, zaślepiać ciekawe pytania prowadzącej. Miałem jednak szansę poodpowiadać na pytania publiczności, co myślę o Masłowskiej i wojnie w Iraku (czyli odpowiednio: hit i kit), jak smakuje tiramisu, i podobne ostentacyjne rewelacje. Nadto na wieczorku odcisnęła się wczesna kanikuła (bo "już nas w domu nie ma/ nic nas nie zatrzyma" z piosnki A. Krzysztoń) i, z pewnością, Szwedzi w Warszawie. Tym razem to nie post-najazd, a kolejna falanga transalternatywnej awangardy skandynawskiej, pod batutą Justki. Tak sie zbiegło, że mój wieczorek o tej samej porze - co szwedzka feta. Pospolite ruszenie na zaciężnych rajtarów. Woda na wino. Ale, jak Czarniecki, odgryze się. Tropię Radziwiła.

podziemne słowa

2008-05-19T11:55:00.000+02:00

Po targach książki i deszczu. W ogrodzie - ślimaki. Te dopiero żyją! Pławią się w rosie. Od niedawna akcja ze skandynawskimi wierszami w metrze - ikony do "nieoczywistego". Przypominają nieco instalacje Grzyba z cyklu "napowietrzne słowa". Choćby takie: Przed laty mąż "porąbał", jak drwa, żonę i dzieci siekierą, i wszedł na dach mrówkowca, groził, że skoczy, i tłum się zgromadził, i skandował, co właśnie uchwycił, Grzyb, jako "napowietrzne słowo". A brzmiało to tak: "Naród krzyczał: huju skacz!". "Słowa" z metra mniejsze, podziemne, zwykle dwujęzyczne. Ale też nieoczywiste. Taki dzień - na apoteozy z rosy, śledzenie cmentarnych (bo w paski!) ślimaków. Widziałeś(-aś)? - urwał płatek z maku! Się kołysać z liśćmi, się ulirycznić do mdłości, w zielnych-zielonych szumach, z rosy, z deszczu, zardzewieć...

Na foto - trzy "spławiki" bf-109, jako wojenna halucynacja

Wawskie Targi książki, królowa, szrajben

2008-05-14T11:27:00.000+02:00

Wydawnictwo Santorski & Co, stoisko 430, sektor D, sobota 17 maja, godz. 13.30, jak siekierą, motyką, piłką, szklanką - ołówkiem, piórem, mazakiem, długopisem - na "Królowej Tiramisu" esyfloresy, pikasy, gmerki.

PDF poleca Królową

2008-05-13T21:01:00.000+02:00

PDF - pismo warsztatowe Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Recenzja Wioletty Wysockiej:
"Wbrew wszelkim romantycznym skojarzeniom, jakich nastręcza tak brzmiący tytuł, "Królowa Tiramisu" Bohdana Sławińskiego to nie kochliwa nastolatka, która na kartach powieści mogłaby przeżywać miłosne uniesienia. Ku zaskoczeniu, w istocie nie wydaje się być nią także "ciepła i miękka" Emilka, ani zmysłowa, kapryśna Julia, jakie autor stawia na pełnej kłód i wybojów życiowej drodze głównego bohatera. Królową słodyczy, symbolem niedoścignionego piękna, upragnionej czułości, niezaspokojonych pragnień, fascynacji i miłości dającej poczucie bezpieczeństwa mianował Piotruś swą matkę - pierwszą kobietę w życiu każdego mężczyzny. Brutalnie zawłaszczona po śmierci męża przez "nowego tatę"- tyrana, co bazując na kobiecym lęku przed samotnością dokonał sukcesji na piotrusiowe Królestwo Słodyczy, odbija się w twarzach jego przyszłych kobiet, opromienia sny i marzenia, rozkwita we wrażliwym, poranionym opiłkami przykrego dzieciństwa sercu jako największa z jego tęsknot. Ocierając się o freudowskie psychodynamiczne spojrzenie na człowieka autor przeprowadza czytelnika po krętych korytarzach męskiej psychiki, gdzie erotyka przeplata się z pragnieniem bliskości, opieki, bezpieczeństwa, gdzie matka jest przedmiotem pierwszej fascynacji, a każda kochanka - projekcją matki. W dorosłym, doświadczonym, trzeźwo patrzącym na świat Piotrze niczym pestka wewnątrz owocu pulsuje mały, zagubiony, poniewierany słowami i dłońmi ojczyma, a nie rozumiany przez idealizowaną matkę chłopiec, rozpaczliwie szukający miłości i schronienia przed pełnym kolorów i kształtów, cudownym lecz trudnym do zniesienia światem. Historia opowiedziana kwiecistym, nieco abstrakcyjnym, metaforycznym językiem. Zacierają się granice realności, dobre duchy przeszłości i baśniowe postaci - alegorie matki, ojczyma, czy wreszcie samego Piotra budują równoległy świat - świat wyobraźni - bardziej plastyczny i bliski, choć równie skomplikowany. Historia Piotra jest przygnębiającą opowieścią o tym, że trudne dzieciństwo kładzie się cieniem na dorosłym życiu, a wynikająca z tej rzeczywistości efemeryczna miłość łączy w sobie erotyzm, strach przed samotnością, egoizm i ból".

Królowa w Newsweeku. Recenzja Maxa Fuzowskiego

2008-05-12T09:52:00.000+02:00

W miąższ sztućców!

2008-05-07T11:14:00.000+02:00

Jakub Winiarski na www.literackie.pl

oraz www.nieszuflada.pl zrecenzował "Sztućce do glist":

"(...) I czegóż tu nie ma? Jest ks. Baka, ale już po Rymkiewiczu i chyba też Różewiczu czytany. Jest materia w postaci „mysiej mumii” i „lisiego gówna”, ale jakby przez znajomość takiego choćby tomu jak „Pustelnicy i demony” Ryszarda Przybylskiego, gdzie o „urazie do materii” piękny rozdział znaleźć można, postrzegana. Jest wreszcie Leśmianowska – z ducha, nie cytatu – „dziura (...) w bożym poszyciu”, ale już jakby przez pryzmat „Trupa” Louisa-Vincenta Thomasa widziana. Nie wiem zresztą, czy nie lepiej by było napisać: czytana. A mógłbym chyba, bo też Bohdan Sławiński wydaje mi się niezwykle ciekawym przykładem kogoś, kogo się kiedyś „poeta doctus” zwało i jego pisanie od czytania i prze-pisywania nie tak daleko chyba leży. Jak dla mnie: byłyby to równoległe ścieżki.(...)"

całość:
"Oczytany ks. Baka w malinowych chruśniakach"

i motyw wanitatywny

mikroiluminacje

2008-05-06T12:51:00.000+02:00

Nadbrzeżna Wawa z roweru, widziana jakby inaczej, bo nie z podziemii, ani wisienia jak boczek w tramwaju - przestrzenna; tu rośnie most, tam nowy most, maszt, katedra, nieoczywiste trasy, chodniki i drzewa, syrenka, a w dole wisła płynie. To jakby wydzierać włókna z liścia, rozcierać, zaglądać pod niego, za niego, ale on nie daje sie do końca otworzyć - odsyła do jakiegoś innego czasu, miejsca. Tak i dzisiaj Syrenka - zeszła z pocztówki, zawisła nad rowerową ścieżką, szabelką macha, jak ułani. Konfrontacja z pomnikiem nieoczywista, coś, co przez lata wydawało się obojętne, jak faktura burtnika - nagle dziwi. Jakbym przejrzał, ale w tym przejrzeniu oślepienie i wyłupienie. Szarokamienna półryba.

ramona rey

2008-05-03T12:02:00.000+02:00

Przypadkowo słuchana na VH1, RAMONA REY, wydzielająca z siebie "Skarb" - najpierw zaskoczenie, potem istna iluminacja! Połamane głoski, głoskowe wygibasy, poprzestawiana akcentacja, ćwierć-słowa, ścinki i okrawki słów, a jednak wszystko scala się, i brzmi, i tolkiena szczypta, i pop-artowa instalacja-tworzywo, z rusztowaniem pełnym soczystego miąższu, który nagryziony tryska. Szeroko maluje, szeroko ulepia, infekuje. Chętnie pożyczę, potrzymam SKARB.

co hula i hasa

2008-05-03T11:34:00.000+02:00

Majówka pod znakiem wierszyków z "Co hula i hasa po łąkach i lasach":
"Rzecze pędrak zjem korzenie/ i w chrabąszcza sie zamienię/ na majówkę sie wybiorę/ będę brzęczał wam wieczorem". Taki naturalny destylat w powietrzu, ochota na przemianę - zatem na rower, który ma wwieźć w zieloną baśń. Widziane z niego: w lasku bielańskim stado ornitologów systematyzuje pióra, strzelają fleszami w skowronki; zabłąkana palczatka amazońska rywalizuje z dzięciołami, brzmi to tak: "w zielonym lesie zielony dzięcioł/ zawsze w pień stukał z ogromną chęcią/ lecz choćby stukał tak cały dzień/ pień jest tak głuchy jak pień", na co trelem odpowiada palczatka: "świdruję, drę korę wedrę się w pień". Powrót już nocą, z urwanym pedałem, na rowerze tyle wartym co hulajnoga, w ciszy: "a gdy odda życie duchom to po głuszcu w głuszy głucho".

radio BIS, radio VOX

2008-04-30T12:17:00.000+02:00

W Radiu BIS Dorota Koman i Tomasz Kosiorek, po 23, grubo, sporo dobrego powiedzieli o Królowej Tiramisu, troszeczkę się pospierali, czym jest, jaka, skąd taka, popreparowali, aż sie zawstydziła - że naga. Później w Radiu VOX w audycji przed majowymi targami - Dorota Koman wspominała m.in. o podszyciu Królowej Harasymowiczem, Herbertem, Rymkiewiczem, o rytmie, wysokim napięciu na linii dojrzała kobieta - młody mężczyzna.

Środa na Koszykowej i Fellini

2008-04-30T11:27:00.000+02:00

Mój środowy wieczorek w bibliotece na koszykowej pod znakiem "la strady" i felliniego - przyszła m.in. grupka takich jakby książkowych żulo-wampirów: kobieta w czerwieni z natartymi policzkami szminką, bezzębny staruszek o ksywce "Konsul" - podobno przed laty coś tam robił w dyplomacji, a teraz szuka fet tekstowych, i tam pije wino; mówił o sobie "sybaryta", tłumaczył mi, że bajki opowiadam o Julii, i niech nie myślę, że kobiety tak same się pchają w ręce, wreszcie usnął utrudzony czytaniem, by po pobudzce - domagać sie więcej... I zaraz po pożarciu tiramisu pędził w miejsce, gdzie ponoć "wdzięki niewieście" same będą mu się pchać w ręce. Zaczynali dopiero noc, potem miała być owa wampirza "tekstowa orgia", wino patriotyczne, białe i czerwone, w bliżej nieokreślonej lokalizacji (pytałem, nie chcieli zdradzić) istna tekstowa noc świętojańska, walpurgisnacht, a mój wieczorek daleki przecież od 120 dni sodomy. Poza nalotem wampirów rodzinnie, miło, tylko pora dziwna - 17. Świetnie poprowadził spotkanie Leszek Bugajski, ciepło mówił o książce, m.in. że Bittnera, Ulmana z "Cigi de Montbazon" przypomina, ale mocno osobna. A potem do północy - in vino veritas.

fot. Joanna Ćwiklak

w Książnicy Beskidzkiej, na dwa sposoby

2008-04-30T11:04:00.000+02:00

Podczas pop-artowego festiwalu Pory Prozy, "Pop-Lit". Prowadzi Marek Kamiński (właśnie o coś pyta) z Radia Bielsk, a ja tłumaczę tak i siak, w te i we wte, "na okrętkę i odwyrtkę", co właściwie jest Królową, czym ona, jak ona, dokąd ona, skąd ona. Źródła tekstu. Aż wyschły mi usta (na stoliku, w malowanym pop-artowo zapewne przez Vondraćkową dzbanku - kawa, ale wtedy jej nie dostrzegłem, zaaferowany). Od miłej Pani otrzymałem za moje powikłano-splątane wyjaśnienia obraz z makami. Ładny. Śródpolny, nasenny, jak maki. Może by się w nich zaszyć, i śnić sen zielny, wiosenny, wracając do wawy.

Do Bielsko-Białej z 6 godz, pociąg bardzo spóźniony, bo w torowiskach grzebią, jeziorka, lasy, jakaś naprzeciwko nauczycielka (ze 35 lata) tłumacząca spotkanej "po latach" uczennicy (może 24 lata?), o co chodzi w życiu, choć tamta lepiej wie, ale pedagożka każe się wciąż tytułować "pani", ładna była między nimi walka, wciągnąłem się, ach te okruszki wzajemnych złośliwości, uszczypliwości. Nauczycielka tarła obrączkę, jak talizman, czekaj, panno, rok-dwa, i przestaniesz być taka potencjalna. Potem imponująca ksiażnica, a ja żarliwy, ciut bełkotliwy, ale w tej żarliwości się żarzyłem, o tyle dobrze, czytałem "implant" baśniowy o polityce na "dworcach" słodyczy, żołcią podszytej tresurze. Pytano w jakim wieku i jakiej płci jest "docelowy" czytelnik, że fajnie iż starsza kobieta - młodszy chłopak, pokłosie nieśmiertelnej pani robinson. W domu około północy.

Królowa Tiramisu na Święto Wiosny/ MASKARADA

2008-03-21T10:05:00.000+01:00

O 10 wyszła z domu, miękko, jak kotka. Jest wiele do zrobienia: oddać do przedszkola córeczkę, zadzwonić do męża, który tyle starszy i w interesach daleko - powiedzieć mu: kochanie, pa-pa, bo tam się idzie teraz spać, wypić poranną kawę...
Śnieg w cieniach drzew topniał, w ledwie opierzonych zielenią bzach - świergotały ptaki, chmury płynęły i płynęły, jak to w marcu. Julia czuje się trochę wiosną: dostępną, otwartą, soczystą. Na razie jest w kawiarni u Hoppera, nieco samotna, pije espresso, poprawia zsuwające się ramiączko, gdyby miała rękawiczkę - położyłaby obok; za chwilę zamówi tiramisu... Przegląda się w szybie, ale za daleko, podnosi łyżeczkę - ogląda w niej odbicie swoich ust, jak pękają, jak znaczą. Wieczorem wróci tu, może z Piotrem, może...

ciemne baśnie

2008-03-20T15:23:00.000+01:00

Marzec z jeżyn, snów i paproci. Oko Miasteczka, gdzie lasek i rzeczka. Pobrużdżone kołami, w te i we wte. Na tęczówce, w igliwiu, pod sosnami - falują zmrocza, daleko wron grona. Dobierają się do resztek z jesieni, w kompoście jeż zanika, dzięcioł stuka w kornikiem nadziewane drzewa, drapieżne żywe żre, żrą też larwy... To dwustronna soczewka - spójrz przez nią, może miłośnie lasem, echem, mchem porośniesz...?

fot. Przemek Grabowski.

zasypie wszystko, zawieje w technikolorze

2008-03-18T09:39:00.000+01:00

Śnieży, wiruje, zawieje, zamiecie wszystko, do cna. Obierze z zieleni. Nalepiam na śnieg - w czerwieni pałac, jako krwawą plamę. Będzie jak w technikolorze w telewizorze Rubin, kiedy wszystkie smaki były słodsze, trójpodzielne, a trawa jak to trawa - jeszcze zieleńsza. Zdjęcie z piętra wysokiego, z mrówkowca na Międzynarodowej, na wskroś przez rzekę... Pewnie już buchała para spod drzwi piekarza, po judaszach zorza się rozlała, a my wracaliśy zmęczeni nad ranem z jakiegoś transalternatywnego wieczorka autorskiego poetyckiej awangardy szwedzkiej...

fot. Paula Rosińska

marcowe wprawki, prekrólewny

2008-03-17T12:29:00.000+01:00

Na półce potknął się Leśmian, spadł - jak ustaliłem, dokuczał mu Tuwim, że dziwoląg, baśni echo, nogę podstawił. Otworzył się na "Topielcu zieleni" - dzisiaj padało, ale nie aż tak. Później świeciło, schło, gnicie nie wyjadło zieleni. W ogródku wschodzi COŚ - choć pewnie już żarte od spodu, po korzeniach, ale póki soczyste - ładne, po swojemu sobie chloroformu puls chwali. Krokusy kwitną, sąsiadka spod jedynki ma je w trzech odmianach. Jasny, ciemny fiolet, jak barwy Fiorentiny (Milan przegrał z Romą: 1-2), też żółte. Może trzyma na szafran? Śniło mi się, że spotkałem Królową, jechała nagle ograbiona z całego parku wozów, proletariackim tramwajem, który świegotał. Deszcz go moczył, z brudu obmywał, radował się, ona nie. Może męża rzuciła, nie kocha? - pomyślałem, może "sprawę" przegrała, może. Uparcie milczała. Chciałem jej jakoś pomóc, ponieść chociaż zakupy. Ale to była torba z narzędziami, szepnęła coś o ranach, stygmatach? To pewnie dlatego, że wczoraj skręcałem szafę wnękową, pokrwawiłem palce: "o mój boże, czy zejdzie mi paznokieć?!" - się jej pożaliłem. Za cała maść dała mi słowa "jezus maryja". Jak plaster, miałem sobie nalepić, uchem wyłowić, wina się za jej zdrowie napić, a potem samo się magicznie sprzęgnie: asa nisi masa... Obudziłem się, paznokieć jest na swoim miejscu, palce tylko w rankach, szafa w nocy krew chłeptała, piła...

Z-WIDMOWYCH AUTOAFIRMACJI

2008-03-13T15:47:00.000+01:00

Trendialternativa! Jezzyicool!
wiodący kanał muzyczny, który zobowiązał się do puszczania Królowej rano, we dnie, wieczór, w nocy na zasadzie barteru

Awangarda awangardy, ariergarda awangardy, awangarda ariergardy, ariergarda ariergardy
Żorż Bonmot, zaprzyjaźniony francuski krytyk literacki, który urodził się w Nancy, tak bliskim sercu każdego Polaka

Wyśpiewałabym Królową do cna, gdyby ją tylko Cygan napisał...
szeregowa szansonistka z szacownego muzycznego IV LO im. Montserat Caballe przy Abbey Road

szukanie igły, Sztućce do glist

2008-03-13T14:43:00.000+01:00

By znaleźć Sztućce do glist:
Strona Stowarzyszenia Literackiego im. Baczyńskiego
(tom 79 serii poetyckiej)

http://free.art.pl/slkkb/katalog-86.htm

http://free.art.pl/slkkb/slkkb-zam01.php

Zdjęcie na okładce pod werniksem różu - Przemek Grabowski. To rzeczka i szuwary w Miasteczku. Woda się w wodzie odbija. Faluje. W trzech cieniach w lewej dolnej części okładki można domyślić się trzech bab-mojr z wiersza Iwaszkiewicza z tomu "Mapa Pogody", z cyklu "Garść liści wierzbowych", którym ja też chętnie nalałbym okowity, by się już nigdy nie budziły, by się zasypianiem cudzym na amen - nie utrudziły. .

Yggdrasil, Cthulu, konary kosmicznego drzewa?

2008-03-12T11:14:00.000+01:00

Królowa Tiramisu już nie boli, ukończona – endorfiny „oblewają” mózg, jeszcze recepcja, by była prawidłowa, o to mnie boli głowa (...) Opowiada o „Piotrusiu Wysockim”, który nie może „sforsować” matki (rodziny, mitologii), wielopiętrowo, myli mu się z obiektem, hm, seksualnym, owocem żywota. Trochę z niego taki neo-Edyp, co leci po nieuchronne, ale zanim upadnie i się rozchlapie, zapłonie jasno. Będzie tak szybko leciał, płonąc, że zostawi za sobą wszystkie anioły:) Gęste, od soków ociekające, polifoniczne, elegijność się ze światem robociarskim i „managerskim” miesza, z ciemną baśnią. A i dużo miłości, śmierci, o życiu podszytym zanikaniem, o robaku w każdym owocu, nawet tym najsmaczniejszym... Czasem krucho i delikatnie, czasem batem.
fot. Tomek Tryzna

Dlaczego w Santorski & co, a nie np. w Gallimardzie czy Bonniersu...

2008-03-12T11:07:00.000+01:00

"Wydalibyśmy, ale... bohater musi być sexi, niechby zwał się Antonio Banderas, czy jakoś tak. Namiętny, ognisty, pluszowy. Taki gorący kociak, pieszczoch! To lubię. Ale Sławiński woli o kobietach, a o kobietach to się pisze, pisało... No może i pisze seksownie, słodki jest, nie powiem, ale znowu o kobietach? (...) A jak nie o Antonio, to może chociaż wie pani, o kim (nerwowy chichot) „kto po tym kamieniu stąpał”? No, no. Poza tym to gęste, to może trudne? A jak trudne to czy aby nie nudne? (...) Chociaż takie dziwactwa, jak to o matce, się sprzedają, nie powiem, fabuła też fajna, seksu jest akuratnie, biją się raz i drugi, jak sobie wyliczyłem, około 1,5% opowieści o przemocy, tak że się długo wahaliśmy (...) Nie wspomnę, że trzeba by przekonać zaprzyjaźnionych dziennikarzy, naszych tzw. „molów książkowych”, którym nie chce się z reguły czytać, a muszą przecież wiedzieć, co niby „przeczytali”, wyrobić sobie jednoznaczne zdanie, coś tam skrobnąć, a niech pani tą całą Królową jednym zdaniem opowie! - no nie da się, ona ma tyle ćwierć- i półtonów, odcieni, fatałaszków, apaszek, branzoletek, podwiązek, majteczek, tu pachnie intymnie, tam zwiewnie, można się zagubić, a potem gotowa kompromitacja... Jeszcze tłumaczyć dyrektorowi handlowemu i promocji, jak to podać, za dużo, powiem pani, zachodu, na bądź co bądź debiut(...) Jak promocja wierzy, w to co promuje, a handel czym handluje, no to sprzęgają siły i powstaje prawdziwy POTWÓR. Żarłoczny! Wtedy jesteśmy nie do zatrzymania, produkt schodzi, jak ciepłe bułeczki, jak Dark Side... Pink Floydów czy inny Thriller Jacksona, albo w skromnych branżowych warunkach Tryptyk naszego świętej pamięci dobrego papieża polaka (...) Oczywiście jak się dużo tej Królowej sprzeda, to drugą powieść na pniu kupimy. Opcji wydawca Sławińskiego, słyszałem, nie ma".
redaktor naczelny czołowej oficyny wydawniczej trzymający rękę na kulturalnym pulsie

Z-WIDMOWYCH AUTOAFIRMACJI:

2008-03-12T10:54:00.000+01:00

Pyszne!
Horst Babeczka, C.K. cukiernik

Sugerowałbym spalenie, w ostateczności indeks.
Torquemada, wizjoner Kościoła, prekursor Lochów Watykanu

Mickiewicz miał łatwiejsze dzieciństwo, a i wiek, jak mówi poeta, męskiej klęski, to li tylko schadenfreude, które unaocznia się kopnięciem herr Słowackiego w cztery litery i odmawianym uporczywie, jak pacierz, w ramach wyparcia i pokuty, trzynastozgłoskowcem... To permanentne rekombinacje owych czterech analnych liter, często ukrywanych sprytnie pod maską całego alfabetu.
Freud, psychopatolog

Nie da ci ojciec, nie da ci matka...?
Maurycy Mochnacki, krytyk literacki

Rozkoszne!
L. v. Sacher-Masoch i markiza de Sade

Myszy są całkowicie zdatne do jedzenia. To szkodniki! Ye, ye, ye!
Rada kotów i lisów, z gościnnym udziałem Lisa Witalisa, Lisa Mikity, chórku „Chodzi lisek koło drogi”, paru głosek z „Lisa i kruka”, nutek z „Rudy ojciec, ruda matka”, pod batutą R. Ubika P. K. Dicka

Coś je, jadło, coś chyba zjadło
Leśmian, meta-poeta i maestro niedowcieleń

Gdyby nas kiedyś tak kuszono, słano kobiety... fantazyjne twory... Ech...
Herbert, upiór z ministerstwa etyki i moralności

Cała ta Królowa przypomina mi Wandę, co nie chciała Niemca... Ę i Ą. Muchy w nosie. Zdałyby się pannie kije, ot co.
anonimowy żerca z kątyny Swarożyca w Radogoszczy w apokryficznym liście do Teodora Parnickiego goszczącego u Montezumy

Jedzcie i pijcie z tego wszyscy
z tajemnych ineditów do Umarłej Klasy T. Kantora, przyłapanych w Czerwonym autobusie B. Linkego na chuligaństwie i małpowaniu Umarłej klasy A. Wajdy

2008-03-12T10:35:00.000+01:00

Imitowanie Królowej Tiramisu w Green Cafe

fot. Przemek Grabowski

okładka Królowej Tiramisu

2008-03-12T10:33:00.000+01:00

Królowa Tiramisu

2008-03-12T10:26:00.000+01:00

Królowa Tiramisu ukaże się w wyd. Santorski & Co na Święto Wiosny - pokrótce, to:

Opowieść o miłości, tajemnicy i złudzeniach; opalizująca, precyzyjnie i bogato utkana, jak mozaika czy perski dywan; gęsta od przeczuć i snów. Tu, jak w filmach Davida Lyncha, tajemnica skrywa tajemnicę, a miłość podszyta jest wyrachowaniem i zdradą; jak na obrazach Chagalla, baśnie oblekają się w ciało i ocalają dziecięcą wyobraźnię, wreszcie, jak w "Senniku współczesnym" Konwickiego, żywi mieszają się z duchami; ujawniają się najwstydliwsze pragnienia...

Królowa Tiramisu ma rytm jak kołysanka, piękna i okrutna - nie sposób przy niej zasnąć.
Zyta Rudzka

Dziecko i jego pierwszy obiekt miłosnej fascynacji - matka, potem przebudzenie seksualności, dojrzewanie, poszukiwanie kobiety, która byłaby kochanką i zastępczą matką... Autor znakomicie, z wielkim wyczuciem stylu i językową werwą, prowadzi nas przez to pole minowe spraw, z których wagi zdajemy sobie sprawę, ale wolimy o nie nie pytać.
Leszek Bugajski

To powieść o klęskach i upokorzeniach, jakich bohaterowi nie szczędzi świat. Artyści modernistyczni w takich fabułach najczęściej dochodzili do symbolicznego uwolnienia się od matki, czyli od tego, co w kulturze kobiece, i do symbolicznego zabójstwa ojca, czyli odcięcia się od tradycji. Bohdan Sławiński nie próbuje jednak zbudować nowego mitu. Jego rozwiązanie polega na tym, by przeciwko wszystkim klęskom postawić zaporę ironii i stylu. Język przeciwko światu - czy to się może dziś udać?
Przemysław Czapliński

Objawia się czytelnikom pisarz osobny, ostentacyjnie inny, o wyzywająco zdobnym, metaforycznym stylu. Sławiński jest niezwykle konsekwentny w kompromitowaniu i obalaniu męskich mitów kobiecości: Wielkiej Bogini, Matki-Polki i Kochanki. Czytam tę książkę jako opowieść o "męskim wyzwoleniu", współczesną baśń o uwolnieniu Królewicza z wieży, analogiczną (i też świadomie antynomiczną, kontrastową) wobec feministycznych narracji emancypacyjnych.
Magdalena Rabizo-Birek

na sen zielny, zimowy

2007-10-22T18:14:00.001+02:00

* * *

lasy żółte czerwone

gasną lampki liści

nocą i w deszcz

pod korą koszulą

próchno świeci

w dziuplach wiewiórki płoną

od futra i krwi

maszty drzew

klekoczą w niebo

z klucza gęsi

opada rdza piór

ostatnie rude iskry

wiatr patyki czesze

gasi wiewiórki i liście

wpełzam w zmarszczki słoi

gdzie korniki śnią

fosforyczne dzięcioły

podziemne traw falowanie

szwy ziemi i drzew

blizny żgnięcia

w ciele gniazda korzeni

w ustach ziemia

Sztućce do glist

2007-10-22T18:01:00.000+02:00

W lutym 2008 w Stow. im. K.K. Baczyńskiego wyjdzie mój tomik, jako 79 w serii. Kilka o nim dobrych słów:

Zdumiała mnie i zadziwiła poetycka wyobraźnia Sławińskiego. Z pozoru wiersze są ascetyczne, wersy krótkie, kilkusylabowe, ale aż kipi w nich od dziania się, które nie obejmuje tylko sfery obrazowej, ale rozgrywa się nawet między pojedynczymi słowami. Usytuowane w kontrastujących brzmieniowo, ryzykownych zestawieniach wydają się ze sobą zmagać. Walka słów, obrazów, symboli, poetyckich reminiscencji ilustruje wojowanie życia ze śmiercią – przegrane dla pojedynczego człowieka, ale wygrane dla zasady świata i sztuki.

dr Magda Rabizo-Birek

W tej poezji ziemia, piach, woda – są terenem odrażającej aktywności żywej materii, oddanej wyłącznie nieskończonym metamorfozom. To świat niezwykle dynamiczny, podszyty ruchem, to kipiące, trawiące, przelewające się z formy do formy życie, Leśmianowsko-Schulzowskie misterium przyrody. Groźne, obce i nieuniknione.

dr Janusz Pasterski

Wiersze wrośnięte, albo raczej wgryzające się w język. Barokowy temat w niebarokowej formie. Nowoczesnej i ascetycznej, po zegarmistrzowsku kunsztownej...

Michał Rusinek

Wiersze owinięte kokonami z nici konso- i asonantycznych, w których czai się śmierć, wybrzmiewa w muzyce między słowami. W buczeniu, szelestach, zgrzytach, ciszach i wołaniach „słychać” życie, polegające na nieustannym zjadaniu się wzajemnym, strachu i rozpaczliwym rozmnażaniu.

Marek Stokowski, autor „Samo-lotów”